آینه جم- تعزیه‌خوانی در جم دارای سابقه‌ای طولانی، با ویژگی‌های خاصی است و نسخه‌های تعزیه‌ جم از قدیمی‌ترین ها در کشور محسوب می شود که تا کنون سبک و سیاق آن حفظ شده است.

 تعزیه به عنوان رساترین نوای سوزناک عزاداری در طول تاریخ، با فریاد رسا، پرده جهل و ظلمت را کنار زده و زبان گویای حق طلبان برای انتقال پیام نهضت عاشورا به ویژه در دوران سلطه حاکمان ظالم و فاسد تاریخ بوده است.

این هنر بی‌بدیل که با حماسه عاشورا پیوندی ناگسستنی دارد، مهم‌ترین و اثرگذارترین شیوه نمایش ایرانی است که در طول دوران اختناق تاریخ و در میانه آواهای جاهلانه ظالمان با زبان گویا و رسای خود، نوای مظلومیت و حقانیت سیدالشهدا برای زنده نگه داشتن دین خداوند را فریاد زده است.

تعزیه از دیدگاه اعتقادی، دینی و تاریخی ارزش فراوانی دارد و در دوران صفویه و قاجار رونق گرفت تا به شکل کنونی درآمد.

نوای ماندگار تعزیه از دوران اوج خود در زمان صفویه تاکنون قرن‌ها بر پیکره ظلم و جهل مستکبران جهان رعشه افکنده است و آوای ماندگار آن، این حقیقت را در گلوی تاریخ فریاد می‌کند که حقیقت‌ جویی و حق‌خواهی عاشورا در پهنه تاریخ جهان امتداد خواهد داشت.

تاریخچه تعزیه در جم

در همان زمانی که تعزیه در اوج عظمت و رونق خود بود، یعنی در اواسط دوران ناصری در حدود سال‌های ۱۲۸۰ تا ۱۲۸۵ هجری قمری در مسافرتی که «محمد علی خان جمی» متوفی ۱۲۹۹ ه. ق. به شیراز داشت با مراسم تعزیه از نزدیک آشنا شد.

محمد علی خان بسیار مایل بود که این مراسم را با تمام جزئیاتش در جم به اجرا در آورد و این شد که در سال بعد نسخه‌خوان‌هایی از شیراز به جم دعوت کرد و این گروه شیرازی چندین سال باهزینه وی در جم به اجرای مراسم تعزیه خوانی پرداختند.

این مراسم با استقبال زیاد مردم جم روبرو شد؛ به طوری که بعد از آشنایی مردم جم با این مراسم، خود به ایفای نقش‌های تعزیه پرداختند.